Plevne Marşı - ŞANI BÜYÜK OSMAN PAŞA

 Ruslar 24 Nisan 1877’de Osmanlı devletine harp ilan etmişlerdi. 
Romanya, Bulgaristan, Sırbistan ve Karadağ da Rusların yanında yer almışlardı.

Osman Paşa o zaman Vidin müstahkem mevki kumandanı idi.
7 Temmuz’da Sırp kuvvetlerini bozgu na uğratarak büyük bir ün yapmıştı.
Rusların büyük bir ordu ile Tuna istikametine gelmekte olduğu haberi alınınca, Plevne’ye gönderildi.
20 Temmuz günü, burasını kuşatan Rus öncü kuvvetlerini dağıttı.
Fakat 10 gün sonra asıl Rus birlikleri kalabalık bir şekilde gelerek Plevne yakınlarında karargah kurdular.
40.000 asker ve 172 ağır topu bulunan bu düşman ordusuna, gece yarısı ani bir baskın yapan Osman Paşa, birkaç saat içinde bu kalabalık Rus ordusunu perişan ederek geri çekilmeye mecbur etti.
Ertesi gün kaleden çıkan Osman Paşa Lofça önlerinde kalabalık bir Rus birliğini daha mağlup etti.
7 Eylül günü Ruslar, tekrar Plevne önlerine geldiler.
10 gün süren bu kuşatma, daha şiddetli muharebelere sahne oldu.
Osman Paşa sık sık kaleden çıkış hareketleri yaparak Rus birliklerine ani baskınlar yapıyor ve ağır kayıplar verdiriyor du.
Nihayet 17 Eylül günü Ruslar yine geri çekilmek zorunda kaldılar.
Bu tarihlerde Osmanlı tahtına, Sultan II.
Abdülhamid henüz yeni çıkmıştı.
Bir ferman göndererek Osman Paşa’ya Gazi ünvanı verdi ve rütbesini Mareşalliğe yükseltti.
Tarihe geçen Plevne müdafaası bundan sonra başlıyor.
25 Ekim 1877’de Ruslar, Grandük Nikola kumandasında gayet kalabalık bir orduyla tekrar Plevne’yi kuşattılar.
Öyle ki, 170 tabur, 152 süvari bölüğü, 571 ağır topları bulunuyordu.
Şehri savunacak kuvvetler o kadar az di ki, mukayese bile edilemezdi.
3 aydan fazla süren muhasaralar ve aralıksız devam eden muharebeler yüzünden şehirde yiyecek kalma mış, cephane tükenmişti.
Yardım gelebilecek yollar, aylardır Rus kontrolü altındaydı.
Grandük Nikola Gazi Osman Paşa’ya bir ültimatom gönderdi:ne mani olmak üzere:“Mareşal hazretleri, zât-ı devletinize aşağıdaki hususları bildirmekle şeref kazanırım:Gorna Dubnik ve Teliş’teki Türk kıt’aları esir edilmişlerdir.
Rus orduları da Osikovo ve Vratça mevzilerini ele geçirmişlerdir.
Plevne, Çarlık muhafızları ve topçulardan mürekkep bir kolordu ile takviye edilmiş olan Batı Kolordusu tarafından kuşatılmıştır.
Bundan böyle hiçbir iaşe kolunun gelmesi beklenemez.İnsaniyet namına ve mes’ûliyeti zât-ı âlînize râci olacak fazla kan dökülmesine mani olmak üzere sizi, bütün mukavemetleri kesmeye ve tayin edeceğimiz bir yerde teslim şartlarını görüşmeye davet ederim.Mareşal hazretleri, yüksek saygılarımı kabul buyurunuz.”Grandük Nikola’nın yazdıkları gerçeğe uygundu.
Fakat Osman Paşa, arkadaş larının fedakarlığına müracaat etti.
Teslim olmayacaklardı.
Hemen cevap gönderildi:“Kumandam altında bulunan Türk ordusu, cesaret, şecaat ve enerjilerini isbat etmekten iç bir zaman geri kalmamışlardır.
Bugüne kadar yapılan bütün savaşlarda muzaffer olmuşlardır.
Bu sebeple majeste Çar, kendi muhafız kuvvetleri ile topçuları nı, imdat kuvveti olarak buraya getirmek lüzumunu duymuşlardır.
Gorna Dubnik ve Teliş mağlubiyetleri, buralarda bulunan kıt’aların teslim olmaları, muhabere ve muva sala yollarının kesilmesi, büyük yolların işgal olunması, ordumu teslim etmem için kafi sebep değildir.
Bu suretle, askerimin şevkinden iç bir şey eksilmemiştir.
Ve bunlar.
Türk askeri şerefini muhafaza etmek için yapmaları lazım gelen her şeyi henüz yapmış değildirler.
Bu güne kadar vatanımız uğrunda seve seve kan döktük.
Teslim olmaktansa, buna devam edeceğiz.
Dökülen kanların mes’uliyetine gelince, bu dünyada da, öteki dünyada da bu harbe sebep olanların üzerinedir.”Gazi Osman Paşa, bütün mahrumiyetler içinde iki ay daha savaştı.
8 Aralık’ta bütün hakikatler, artık teslim olmaktan başka çare kalmadığını açıkça ihtar ediyordu.
Fakat Osman Paşa, talihini bir defa daha deneyecek, muhasarayı yarıp çıkacaktı.
-Böyle bir teşebbüsün muvaffak olacağı hakkında kimse kendisini aldatamaz.
Fakat bana öyle geliyor ki, vatanımızın şerefi ve ordumuzun şöhreti, bizim böyle son ve yüksek bir teşebbüse girişmemizi vacib kılar” Diyordu.
Talihi yaver olmadı.
16 Aralık 1877 günü, elinde kalan son kuvvetlerle kaleden dışarı çıktı ve düşman kuşat ma hatlarına saldırdı.
Bunlardan bir kısmını parçalayıp geçebildi ise de, kesin bir netice alamadı.
Birinci Tümenin başında döğüşürken ağır bir şekilde yaralandı.
Bu durum bütün birliklerde hemen paniğe yol açtı.
Osman Paşa Plevne ordusunun her şeyi idi.
Tümen ve Tugay kumandanlarının ricası ile, düşmandan teslim şartlarını sormak zorunda kaldı.
Savaşa son verilmesi emrini, ağlaya ağlaya verdi.
Plevne dolaylarında ufak bir kulübede, daima şan ve şeref içinde taşıdığı kılıcını, vazifesini hakkıyla yapmış insanların duyduğu huzur içinde, general Ganeçki’ye teslim edecekti.
-Ne yapalım, kaderde bu da yazılıymış.
Kimse bizim namus askerimizi yerine getirmediğimizi iddia edemez.
Allah şahittir ki, biz vazifemizi yaptık.Dedi.
Kulübede diğer paşalarla, paşanın doktoru, Albay Hasip Bey de vardı.
Kurmay başkanı Tahir Paşa bu manzara karşısında gözyaşlarının tutamadı.
Osman Paşa, arkadaşının yüzüne sevgi ve minnetle baktı ve-Alın yazısını kimse değiştiremez, dediSonra aralı bir aslan gibi, gözlerini düşman generaline çevirdi.
Doktor Hasip Bey’in kolunu tutarak hafifçe doğruldu.-Buyur generalim, diyerek kılıcını uzattı.Hayret! Rus generali Ganeçki, ellerini yüzüne kapamıştı-Ben, bu kılıcı alamam!Diye geri geri çekiliyordu.
Onun da gözleri yaşlıydı.
Hayatında ilk defa böyle büyük bir kahramanla karşılaşıyordu.
Mücadele müsavi şartlar altında geçmemişti.
Bire karşı ona hücum etmişler, her defasında yenilmişlerdi.
Gazi Osman Paşa vazifesini yapmış, dünya askerlik tarihine şan ve şerefle dolu bir destan hediye etmişti.
Böyle bir kumandanın kılıcı nasıl alınırdı? Osman Paşa, bir araba ile Plevne’ye götürüldü.
Yolda, başkumandan Grandük Nikola ile Romanya prensi Karol tarafından karşılandı.
Grandük elini Osman Paşa’ya uzattı:-Siz ne büyük askersiniz Mareşalim, dedi.Prens Karol de büyük bir saygı ile eğildi.
Paşa’nın elini sıkmak istedi, fakat Osman Paşa vermedi.-Ben, koskoca bir imparatorluğun müşiriyim, bir âsiye elimi sıktırmam, dedi.O tarihe Romanya Osmanlı devletine bağlı bir eyaletti.
Bu savaşta da Romanya halkı Rusların yanında yer almışlardı.
Plevne’ye gelirken düşman askerleri yollarda sıralanmışlar, bu yaralı aslanı alkışlıyorlardı.
Gazi Osman Paşa, ertesi gün Plevne’ye gelen Rus Çarı I.
Alexandr’ın huzuruna çıkarıldı.
O da bu kahramanın kılıcını almak cesaretinde bulunamadı.
-Mareşalim, dedi, sizi candan tebrik ederim.
Müdafaanız, askerlik tarihinin en güzel hadiselerinden biri olmuştur.
Sizin gibi bir kumandanın kılıcı alınmaz.
Onu kendi memleketinizdeymiş gibi şerefle taşıyabilirsiniz.Bir müddet sonra Gazi Osman Paşa, Harkov’a götürüldü.
Orada 34 ay kadar esir kaldıktan sonra İstanbul’a gönderildi ve büyük bir merasimle karşılandı.
Sultan II.
Abdülhamid Han, onu alnından öperek taltif etti.